De richtingscoëfficiënt vergelijkt de verticale verandering met de bijbehorende horizontale verandering. Hij geeft aan hoeveel y verandert als x één toeneemt. Positief betekent stijgend naar rechts, negatief dalend. Een horizontale lijn heeft helling nul; een verticale heeft geen gedefinieerde eindige helling.
Trek de coördinaten in dezelfde volgorde af
Kies twee verschillende punten en houd hun volgorde in beide verschillen gelijk. Beide aftrekkingen omdraaien behoudt de breuk; slechts één omdraaien verandert het teken verkeerd. Het horizontale verschil mag niet nul zijn.
θ wordt vanaf de positieve x-as tegen de klok in gemeten. De tangens geeft de helling waar die bestaat; bij 90° is de lijn verticaal. Ongelijke asschalen kunnen de zichtbare hoek vertekenen.
Voorbeeld: A(−2, 3) en B(4, 1)
Van A naar B neemt x met 6 toe en y met 2 af. Deel −2 door 6 en vereenvoudig. Het negatieve teken past bij de dalende lijn.
Een lijnvergelijking uit punt en helling
De volgende vorm gebruikt de bekende coördinaten met index nul. Ze werkt ook bij helling nul, maar niet voor een verticale lijn.
Vul punt (2, 3) en helling 2 in, werk de haakjes weg en verzamel termen. Beide eindvormen beschrijven dezelfde lijn.
Helling en startwaarde veranderen
Verplaats de schuiven voor y = mx + b. De uitvoer toont beide parameters. Verticale lijnen vallen buiten dit model.
De verhouding beschrijft richting, niet afstand tussen punten. Bij fysieke grootheden is de eenheid verticaal gedeeld door horizontaal.
